Zaterdag 2 juli, Marke stond weer op zijn kop. Een schitterende Boothby Graffoe en de twee Nederlanders Chris Van Den Ende en Anouar Aoulad Abdelkrim warmden de theatertent al uitstekend op in de namiddag. s’Avonds was het de beurt aan de winnaar van de juryprijs en de winnaar van de publieksprijs tijdens de laatste editie van het Humorologieconcours, respectievelijk Danny Van Britsom en Henk Ryckaert.
Wouter Deprez mocht de twee ‘heren’ aankondigen. Het publiek kon zijn grappen best smaken, maar toch was het de dame op leeftijd uit het publiek die de show stal. Een geboren comediennne: met haar relaas over een lift naar Zillebeke (of was het Ieper) die ze nodig had omdat haar auto foutu was kreeg zij onmiddelijk de zaal plat. Wouter speelde perfect op de situatie in, edoch, ere wie ere toekomt. De lat was meteen hoog gelegd.
Henk Ryckaert
|
Henk Reykaert vergaste de (weerom) volle theatertent op zijn voorstelling ‘het vergrootglas’. Als een verlegen, twijfelende knoeier die niet uit de woorden geraakt, kwam Henk het podium opgeschuifeld. Hij beloofde het publiek alleen maar slechte moppen , die hij bovendien slecht zou vertellen De comedian dekte zich hiermee onmiddellijk in tegen kritiek, want een knoeier kan je toch niets verwijten. En hoewel Henk er op zeer overtuigende en lachwekkkende manier een potje van maakt, mocht deze intro een stuk korter (of gewoonweg geskipt worden)
|
Daarna vuurt Henk er aan een ijzelingwekkend tempo een hele hoop (inderdaad) slechte grappen af. Hij doet dit echter op zo’n onbevangen en innemende manier dat de zaal onmiddellijk met enthousiast gebulder reageert. Maar Henk is niet alleen een moppentapper. Hij weet zijn materiaal naadloos aan elkaar te lijmen binnen een bepaald thema. De’GB’ was een grote bron van inspiratie: een zalige GB-rap, hilarische baby –toestanden, familifeestjes en ouwe wijven die hij prachtig imiteerde reed hij aan een topsnelheid in hetzelfde boodschappenkarretje rond. Soms pakte Henk de minderheden (vooral onze grijzere bevolking) grof aan en bij momenten ging zijn humor de platte toer op. Met een ontwapenende stoute jongens flair kan hij zich echter veel permitteren. Zowat iedere grap werd moeiteloos door het publiek aanvaard met enthousiaste lachsalvo’s.
Hij brachtt ook een aantal nummers op gitaar en met veel naturel onderbrak hij zichzelf om bij een aantal dingen des levens stil te staan. Hij doet dit steeds met een stevige portie zelfrelativering en dat maakte Henk ontzettend sympathiek: hij lachte misschien met u, maar minstens even hard met zichzelf. Zijn voorstelling is daarenboven educatief verantwoord. Levensvragen zoals wat heeft uw oude tante gemeen met een wietpaffende student? En waarom is het vierde wieltje van uw boodschappenkar steeds kaduuk? Henk verklaart voor u voor de mysteries des levens.
Reeds lang voor het einde van de voorstelling is het duidelijk dat Henk zich helemaal niet als een knoeier hoefde voor te doen. Zijn voorstelling was af en hij overtuigde zijn publiek. De goorste troep en de pijnlijkste beledigingen weet hij zodanig te verpakken dat zelfs oude wijven glunderend hun cadeau aannemen. Daarenboven zijn de moppen steeds gekaderd, wat een heel natuurlijke flow aan de voorstelling geeft. Hij heeft bovendien een fantastisch gevoel voor timing en zijn jokes waren meestal een schot in de roos. Het publiek was dan ook laaiend enthousiast en beloonde Henk met hartelijk gelach en een stevig applaus. Dit ondeugende knaapje moet u zeker aans aan het werk zien.
Henk Ryckaert krijgt van wittenond een 8/10.
Danny Van Britsom
|
Na de stoute jongetjes was het de beurt aan gemene venten, dat is wel het minste dat je van Danny Van Britsom kan zeggen. Deze wat neurotische maniak heeft zijn uiterlijk in het dagelijkse leven niet echt mee, als stand-upper des te meer. Zijn gekke bekken alleen al zijn hilarisch. Ook hij haalde de bejaarden over de schreef en ging hierbij vaak zeer persoonlijk te werk. De oude dame die naar Zillebeke moest kreeg het de hele voorstelling door te vergelden (Moette nog een koekske hebbben?). Maar ook de vegatariers krijgen ervan langs in een geslaagde tirade over smakeloze tofu. En tier-ades zijn Danny’s cup of tea (Moet daar nog een koekse bij?). Hij stond wat af te brullen dat het niet meer mooi was, maar erger nog, dat het ook niet meer grappig was. Soms kreeg wittenond een beetje het schurft van al dat neurotisch gebulder.
|
Zijn humor is vaak ronduit plat (kak, pis en sex, maar vooral sex) en Danny windt er geen doekjes om, rechttoe rechtaan, op de man af en laten we alsjeblieft een clitoris een clitoris noemen. Misschien werd te vaak uit hetzelfde vaatje getapt. Een goedgeplaatse mop over seks kan scoren, maar een opeenstappelijng komt nogal goedkoop over. Een aantal toeschouwers was duidelijk geshokeerd, maar de moa segs werden steevast gevolgd door luid gebulder. Een dame achter mij in de zaal (die bij het woord clitoris alleen al in de lach schoot) liet zich ontvallen: “Moa seg, ‘k he zere van te lachen”. Een af en toe verontwaardigd maar doorgaans zeer tevreden publiek. Danny geniet zichtbaar wanneer er toeschouwers ongemakkelijk heen weer schuiven en doet er dan nog een schepje bovenop. Tijdens een sessie vingeren voor dummies geeft Danny een demonstratie op het microfoonstatief en zet de geshokeerden knap op hun plaats met een laconiek "moa seg, ‘t is maar een microfoonstatief". Danny Van Britsom is het levende bewijs dat je niet sympathiek hoeft te zijn om een zaal aan het lachen te krijgen.
De zaal was duidelijk verkocht. Wittenond vond het soms wat te plat, te neurotish en druk en soms wou hij die arme vrouw uit het publiek een bemoedigend likje geven. Een ding is zeker: Danny van Britsom is een uniek fenomeen. Hij zet ontzettend overtuigend de rol (en we hopen oprecht voor deze wereld dat het inderdaad een rol is) neer van irritante, groffe, maniakale klootzak. Hij neemt geen blad voor de mond en dat zal iedereen geweten hebben. Naast de platte onderbroekenrol verkocht hij zeker ook zeer sterke grappen en dat maakt hem de moeite waard om eens te gaan bezichtigen. Heeft u zich al eens geergerd tijdens de voorstelling, Danny is des te gelukkiger..
Voor wittenond een 7/10
