Naar aanleiding van de groeiende ambiguïteit tussen comedy en televisie, en de recente fusie tussen Humo en Woestijnvis, schreef Joost Vandecasteele deze column in De Standaard van 18/01/10:

OF MICS AND MEN

Waarschuwing: deze column bevat humor die irritatie aan de ogen kan opwekken.

In dit postapocalyptisch medialandschap met Philippe Geubels als ongekroonde zombiekoning dwalen nog enkele komieken rond als troubadours van de lach. Jongens en meisjes, maar blijkbaar meestal harige jongens, die na de harde leerschool in vijandige jeugdhuizen waar knotsgekke ringtunes meer jolijt opwekken dan een clou waar je maandenlang aan gepolijst hebt voor maximale impact, plots 'ontdekt' worden en dankzij de gratie van mama media hun ding mogen doen tussen twee reclameblokken, of, in het geval van de VRT, aangeboden door een bepaald merk (alsof het programma dagelijks wordt aangeleverd in vrachtwagens, samen met 200 liter olijfolie, nodig om het lijk van Felice in te bewaren), hun ding waarbij ze met alles en iedereen mogen lachen, behalve dan met het persoonlijke probleem of leed van elk individu in de huiskamer. Want o wee als één of andere ziekte van één of andere achterneef op één of andere manier vermeld wordt, dan is er een uitverkoop aan woorden als belastinggeld en verspilling.