Piet De Praitere, die voor zijn nieuwe voorstelling, “Le Petit Marseillais” de personages Etienne met het open verhemelte en Dikke Gilbert de la Tourette in het diepvriesvak heeft opgeborgen, beet de spits af. Deze keer staat hij als 'zichzelf' op het podium. “Een voorstelling in wording” staat in de Comedy Zone-brochure te lezen en dat bleek al snel.

Piets, al dan niet gespeelde, onzekerheid aan het begin van de voorstelling slaat niet aan. De naar bevestiging zoekende vragen “Da’s toch grappig?” en “Hoe kan ik mijzelf overtreffen?” maken het er niet beter op. Ruwweg het eerste halfuur van de voorstelling wordt gevuld met diverse onderwerpen als kinky contactadvertenties, Piet als eerste comedy fundamentalist, variaties op niezen, het uitkakken van een toeschouwer op de eerste rij en herinneringen uit een neurotische jeugd. Het levert af en toe gniffelmomenten op en hier en daar een verontwaardigd “moa seg”, maar de algemene publieksreactie blijft eerder lauw.

Gelukkig weet De Praitere het tij te keren. Een dialoog met God mondt uit in een striptease-act op de tonen van “God is a dj”. Ontbloot tot op zwart ondergoed, zwarte nylons en bijpassende chartellengordel stelt Piet een nieuw personage voor: een louche Duitser met hitlersnor die fulmineert tegen het medium tv. Eenmaal de SM-janet is uitgeraasd over Geena Lisa en aanverwanten, worden we op een Academy Comedy Award getrakteerd. De winnaar van alle vijf de categorieën is natuurlijk “het komische genie” Piet De Praitere himself. Hij steekt een sentimentele dankrede af waarin leuk gespeeld wordt met de clichés uit het awardwereldje. Het publiek weet deze laatste twee acts duidelijk te smaken. De naald op de lachmeter stijgt aanzienlijk. Zowel de striptease-act met het Duitse typetje als de oscarnominatie zijn leuke vondsten die met wat bijschaving en uitdieping tot knappe acts kunnen uitgroeien.

Waarheen De Praitere naartoe met deze voorstelling wil, is vooralsnog niet duidelijk. Het zijn nog te veel losse stukjes die in het ijle rondfladderen en hun doel meestal missen (er vanuitgaande een comedian zijn publiek aan het lachen wil brengen). Een voorstelling schrijven is schrappen, veel schrappen. Het zal de kunst zijn om de pareltjes eruit te vissen en op te blinken. Daarvoor dienen try-outs dan ook. Al lijkt Henk Rijckaert al veel verder in het try-out proces te staan.

Henk Rijckaert

Henk Rijckaert won in 2004 de publieksprijs op het Humorologieconcours en in 2005 was hij doorheen het Vlaamse land te zien met “Het Vergrootglas”, goed voor een halve avond entertainment. Vanavond mogen we “Loebas” eens besnuffelen, een try-out van het eerste avondvullende programma dat Henk op poten zet. De voorstelling blijkt reeds uitgegroeid te zijn van een kleine pup tot een serieus hondenbeest.

Wie zich Henks GB-karretjes uit “het Vergrootglas” herinnert, mag zich deze keer aan een voorstelling van een heel ander kaliber verwachten. Dit programma heeft een duidelijke verhaallijn en een stevige rode draad: kleine Henk wil een hond en zal die kost wat kost krijgen. Er is weliswaar ruimte voor uitweidingen die met het eigenlijke verhaal niets hebben te maken, maar er toch onopvallend, mooi worden ingepast. En dat geldt voor de hele structuur van de voorstelling: alles past stevig in elkaar. Enkel in het begin brengt Rijckaert een heel vertellement over een mop dat, hoewel het goed verteld en knap gespeeld is, een stroeve en wat geforceerde overgang naar het eigenlijke verhaal vormt. In dat verhaal worden heel wat personages opgevoerd die Henk meestal prachtig weet uit te beelden zowel qua stem als qua mimiek. Het kleine, vreselijk irritante Henkje, wordt zo overtuigend gebracht dat het een plezier is om naar te kijken en ondanks zijn groot etterbakgehalte, sympathie opwekt. Nog niet alle personages zijn even doorleefd of worden met dezelfde overtuiging gebracht, maar doorgaans is de typering raak.

Het grapgehalte ligt hoog in deze voorstelling en dat was te horen: het publiek lachte van luid naar luider. Knap zorgt Henk af en toe voor een rustpunt met een lied en gitaargetokkel. Het verhaal zorgt steeds voor een mooie aanleiding tot zo'n muzikaal intermezzo en dat komt de spontane flow van de voorstelling ten goede. De song-teksten zijn tegelijk leuk en ontroerend zonder melig te worden. Tenslotte lust Henk het theater als een hond zijn portie Frolic: dankbaar maakt hij gebruik van attributen en allerlei technische snufjes zoals belichting en geluid. Zo weet hij het geheel knap af te werken en krijgt de opvoering een theatrale meerwaarde.

Henks humor is pretentieloos en zeer toegankelijk. Hij is meester in het overtuigend vertellen van flauwe grappen en het charmeren met zijn deugenietenkop. Het omkaderende verhaal en de meestal overtuigende personages geven zijn moppentapperij extra fond, kleur en cachet. Deze try-out overstijgt theatertechnisch het doorsnee stand-up comedy optreden en stond er al als stevige, kwispelende hond. De première is voorzien voor september en zal ongetwijfeld menig teef en reu doen kwijlen.

henkrijckaert.be
comedyzone.be